در نقاشی معروف ژاک لویی دیوید ( مرگ سقراط، 1787) سوژه ی نقاشی سقراطی ست که نمی خواهد به ننگ فرار از زندان و تبعید تن در دهد، سقراطی که با فیگوری قهرمانانه دست به سوی جام شوکران دراز کرده است.اما ادوارد مونه در این نقاشی( 1878-1881) خودکشی ای را ترسیم می کند که قهرمان ندارد. نه زمان روشنی دارد و نه مکان. مونه تزئینات صحنه را به حداقل رسانده  و با روایتی -که به حداقل رسیده است- نقاشی اش را پیش روی ما قرار می دهد؛ ما که از فقدان قضاوت اخلاقی در این نقاشی به حیرت فرو می رویم.