“اتو دیکس” که در طولِ جنگ جهانیِ اول روزها و ماه ها در بیمارستان هایِ محلی آلمان بدن هایِ مثله شده را مطالعه می کرد، او که به زعمِ برخی “پورنوگرافرِ خشونت” بود، در سال 1922 به سراغ یک روانشناس رفت. دکتر هینریخ استادلمان ؛روانشناس و متخصص بیماری های عصبی. نتیجه ی این دیدار ها ترسیم پرتره ی این دکتر است؛ نقاشی ای که می بینید.

این جفت چشم، این جفت چشم، چشمِ یک روانشناس در فاصله ی دو جنگ جهانی ست. “اتو دیکس” هنر را نوعی “جن گیری” می دانست و ایستادن در برابر تابلواش در موزه ی هنر معاصر تورنتو مشارکت در این جن گیری ست تا هر یک ذهنیتِ هولناکی را که قایم کرده ایم بیرون آورده، نشان یکدیگر دهیم.